Ruaje këtë postim Ruaje këtë postim

Merrni njoftime per postimet e reja

Search This Blog

Showing posts with label Dritëro Agolli. Show all posts
Showing posts with label Dritëro Agolli. Show all posts

Njeriu me top - analizë letrare apo kritikë letrare

Njeriu me top

Tema: Ka të bëj me luftën partizane.

Subjekti: Në qendër të vëmendjes është hakmarrja e kryepersonazhit Mato Gruda, i cili është "në
gjak" me fisin e Fizëve. 


Një ditë Mato gjen një top të braktisun nga ushtria italiane, të cilin e ruan për hakmarrje. 

Ai pas kapitulimit të Italisë fashiste strehon edhe një ushtar italian, Auguston, të cilin Mato e quan Agush. 

Prej tij mësohet ta përdor topin. 

Është kohë lufte. 

I kompleksuar nga hakmarrja, Matoja nuk është në gjendje të bëjë dasinë politike. 

Herën e parë gjuan shtëpinë e Fizëve, por nuk e godet dhe zhgënjehet. 

Herën e dytë, i zemëruar nga vrasja e shokut të tij Murat Shtagës, Mato lë anash interesin personal para interesave të larta kombëtare dhe i bashkohet partizanëve. 

Ai e tërheq topin zvarrë deri te vendi ku partizanët i kishin zënë pritën gjermanëve. 

Nëse doni analiza letrare të veprave tjera kliko mbi analiza letrare


Njeriu me top - analizë letrare apo kritikë letrare,njeriu me top analiza,njeriu me top kritike letrare, romani njeriu me top analize letrare, analiza letrare,analiza
loading...

Shkëlqimi dhe rënia e shokut Zylo - analizë letrare apo kritikë letrare

 Shkëlqimi dhe rënia e shokut Zylo


Tema: Është roman satirik i cili vë në lojë byrokracinë, hipokrizinë dhe servilizmin.

Subjekti: Regjistrohen deri në hollësi ironike figurat e Zylos, një drejtor i sektorit për çështje kulturore, dhe vartësit të tij Demkës. Kthesë në karrierën e shokut Zylo vjen kur atij i kërkohet të shpreh pikëpamjet e veta për një pjesë teatrale. Shoku Zylo është një karaker universal që mund të ndeshet në çdo shoqëri e në çdo epokë. Rrëfimi i romanit është i veshur me humor popullor.
 
Personazhet: Ndërveprimi i personazheve është i përafërt me të Don Kishotin dhe Sanço Pançon.

Në fillimi është Sançoja që habitet me lajthitjet e të zotit, por në fund ai vet e humbet sensin e realitetit.

Zylo: Është një burokrat i qetë e i heshtur. Imponimi i tij bëhet me zë të ulët. Veprimet e tij janë gjithmonë qëllimmbara por e çojnë në gabime qesharake. Ai nuk ka dijeni për sëmundjen që ka, për këtë fakt lexuesit i vjen keq. I vesh vetes atribute të pamerita dhe personalitetin e vet e jeton me seriozitet, ndërsa të tjerët mezi e mbajnë të qeshurën.

Demka: është qesharak dhe i mjerë. Dikur njeri me talent, por me kalimin e kohës i nënshtrohet vullnetit të eprorit. 



 Nëse doni analiza letrare të veprave tjera kliko mbi analiza letrare

Shkëlqimi dhe rënia e shokut Zylo-analizë letrare apo kritikë letrare,analize letrare,kritika letrare,shkelqimi dhe renia e shokut zylo analiza,kritika letrare shoku zylo,shoku zylo analize letrare,kritika letrare analiza letrare,kritika shkelqimi i shokut zylo,
loading...

Ujku - tregim nga Dritëro Agolli

Isha vetëm në mes asaj lugine anës Devollit të mbuluar me dëborë.

Ndoshta kishte edhe të tjerë që ecnin si unë, po as i njihja, as ndieja. Isha atëherë 13 vjeç, po kisha një trup të gjatë dhe krahë të fortë. Kthehesha në fshatin tim nga shkolla, që mbante ndonjë orë larg. Trastën e librave e kisha hedhur në qafë dhe, me opingat e lidhura me gjalmë leshi, çaja dëborën që kërciste si kripë e thatë. Kur iu afrova dy lisave të mëdhenj, ndjeva një ulërimë të largët, që i ngjante ulërimës së një qeni të llahtarshëm.

Ndala dhe zemra më rrahu. Shikova diku në kodër dhe preva për një çast frymën.

- Ujk! - thashë.

- Sytë e mi vanë në dy lisat e mëdhenj.

- Vrapo! - i thashë vetes. - Dhe iu qepa lisave binjakë, se kisha dëgjuar që, kur derdhen në dimër ujqit, e mira e të mirave është të hipësh në ndonjë pemë për t'iu shpëtuar dhëmbëve të tyre të mprehtë.

- Shpejt!

Era frynte dhe degët e lisave të mëdhenj vërshëllenin, po tani e ndjeva veten më të siguruar se atje poshtë në dëborë. Dhe, megjithëse isha lart dhe e ndjeja se asgjë e keqe nuk mund të ndodhte, m'u drodh zemra dhe dhëmbët filluan të më kërcitnin.

Poshtë meje, fare pranë, dy metra afër këmbëve, vinin vërdallë pesë ujq. Dy ishin më të mëdhenj dhe tre më të vegjël, që u shëmbëllenin këlyshëve të një bushtre. Ai më i bëshmi dhe më i egri duhet të ishte i ati i tre të vegjëlve, kurse ajo më e dobëta dhe më e holla, që rrinte pranë të vegjëlve, patjetër ishte e ëma. Ujku, i ati i këlyshëve, herë pas here e ngrinte kokën nga unë dhe mua më dukej se i kërciste dhëmbët. O, sa ishte ajo koka e tij. Ajo ishte shumë më e madhe se e qenit. Balli ishte i gjerë dhe qafa e trashë e mbulu- ar me një lesh të murrmë, që i rrinte si një jakë e trashë.

Veshët qëndronin të ngritur lart e dukeshin sikur dëgjonin gjithçka që bëhej rreth e qark, dëgjonin edhe të rrahurat e zemrës sonë. Po sytë? Si shkëlqenin ata me një dritë si të verdhë, me një dritë të frikshme! Dy herë m'i nguli ai ata dy sy dhe ajo dritë e verdhë për pak sa m'i mori mendtë, po u mbajta.


- Mos u tremb. Ai nuk mund të ngjitet. Shtrëngohu pas degës! - i thashë vetes.

Ndërsa ujqit e vegjël hidheshin nëpër dëborë dhe luanin me t'ëmën, i ati i tyre u shtri m'u në fund të lisit, dy metra poshtë meje.

"- O ujk i paturpshëm"! - mendova unë duke u dridhur. U mata njëherë të merrja një copë dëborë, që kishte mbuluar degët e lisit e t'ia hidhja atij të paturpshmit drejt e në kurriz, po pata frikë se mos e egërsoja dhe ngriva në vend.

Kisha dëgjuar për ujqit në përralla, por me sy kurrë nuk i kisha i parë. Tani e kisha nën këmbët e mia. Ndoshta, po të mos ishte ai lisi i madh, lisi i fortë, mua do të më kishin shqyer ata.

U drodha. Tre ujqit po grindeshin me njeri-tjetrin. Ata po shqyenin trastën time dhe po hanin bukën që më kishte mbetur. Ujku i madh, i ati, vazhdonte të rrinte i shtrirë, por i shikonte me zemërim të vegjlit dhe të ëmën e tyre. Ai ndoshta nuk kishte qejf që ata të grindeshin për atë copë bukë në fund të trastës sime. Por, më shumë duhet t'i vinte inat për ulkonjën që ishte e shkujdesur dhe nuk ndërhynte t'i ndalte ata shamatanë të pabindur.

Zënkat ndërmjet tre të vegjëlve u trashën. Ata filluan të kafshonin njeri-tjetrin dhe të bënin një zhurmë, që fundja nuk mund të durohej nga babai nevrik. Atëherë ai u hodh me një të kërcitur të dhëmbëve dhe me një ulërimë të llahtarshme i solli në vete të bijtë. Ku jemi kështu? Duhet të kemi një çikë respekt, ashtu siç i ka hije një ujku të nderuar, apo duhet të jemi për çdo gjë grindavecë? Pa fjalë. Dhe të vegjlit u larguan të heshtur e duke kthy- er herë pas here prapa kryet me sy të dëshpëruar e të fyer. Ujku pastaj e hapi gojën, mori me dhëmbë trastën time, e shkundi dy-tri herë dhe mbi dëborë ranë shishja e bojës, fletorkat, librat, pena me kalemin dhe copat e bukës. Ai i ndau dhe ftoi të bijtë të hanë të qetë.

Unë shikoja nga lisi. Ulkonja dhe ujku me dukeshin të ligj. Ujku, në të vërtetë nuk më pëlqente, se ai në një farë mënyre mjaft të paturpshme dhe krejt haptazi synonte të më hante mua dhe ndoshta trupin tim t'ua ndante, si atë copën e bukës, të vegjëlve të tij. Për këtë qëllim ai nuk përtonte të priste nën lis, gjersa unë të zbritja në dëborë dhe pastaj ai të më hidhej. Po mbahesha me gishtat e mi të hollë e të mpirë nga era e dimrit. Shikoja kurrizin e tij të zi me lesh të trashë, si tel me lesh të ashpër.

Po fillonte të ngrysej, po ujku vazhdonte të rrinte i shtrirë nën këmbët e mia me veshë të ngritur, duke më ndjekur.
loading...

Peizazhi i pyllit të zgjuar - nga Dritëro Agolli

Peizazhi i pyllit të zgjuar - nga  Dritëro Agolli

U zgjuan të gjitha
ç’ka e ç’mban pylli.
U zgjuan qukapikët
dhe nisën të bëjnë
             injeksione në pemët.
 
U zgjuan bletët
dhe dolën nga shtëpitë
           e tyre prej dylli.
 
U zgjuan milingonat
dhe ngritën antenat përpjetë,
Dhe lajmet e para të agimit
i dhanë në bar e në fl etë.
loading...

Çka është poezia refleksive apo mediative

Çka është poezia refleksive apo mediative

poezinë refleksive ( meditative) poeti i shpreh emocionet e veta në lidhje me një mendim, me një dukuri ose me një dilemë jetësore.

Poeti nëpërmjet kësaj poezie, krahas emocioneve, shpreh një mendim, një përplasje rreth problemeve ekzistenciale,filozofike,jetësore etj. 

Poezi të këtilla kanë shkruar poetët tanë të Rilindjes Kombëtare si: De Rada,Zef  Serembe, Naim Frashëri , Lasgush Poradeci,mandej edhe Migjeni, Dritëro Agolli, Sabri Hamiti etj.

poezia refleksive,poezia mediative, qka eshte poezia refleksive, cfare eshte poezia mediative, cka eshte poezia mediative, poezi mediative, poezi refleksive
loading...

NAIM FRASHËRI-DRITËRO AGOLLI

NAIM FRASHËRI-DRITËRO AGOLLI
Vargjet e tua me thërrimet e dheut janë përzierë
Dhe na duket sikur me qenien tonë janë shkrirë,
Se i kemi thithur mes qumështit, frutave, erës
Dhe në burime me ujin i kemi pirë.
Çdo rrokje e varg e poemë është rritur
Tok me lisat e gjatë e me barin në gurë
Dhe në kurorat e pishave është ngjitur
Dhe, si në pisha, s’humb blerimi kurrë.
Ti, si bujk i mirë, lërove arën e fjalëve,
Arën e fjalëve të stërgjyshërve mbetur djerrë,
Mbuluar nga barëra të liga maleve;
E lërove që djerrë mos mbetej asnjëherë...
Ish punë e vështirë plugimi i asaj are.
Fjalë të tjera frymën ja merrnin fjalës stërgjyshërore,
Po ti gjoksin ja vure përpara
Dhe rrënjët gremit të hidhur ja nxore.
Dhe tek lëroje këtë arë në vapë e në shqotë,
Gabove kur the se perëndia na qenka kudo: në lulet e lisat,
Pse s’the që vargjet e tua do të ishin kudo: në tokën e ngrohtë
Në lulet, në barin, në plisat.
Vargjet e tua me thërrimet e dheut janë përzierë
Dhe na duket sikur me qenien tonë janë shkrirë.
Rrugën marrin në male e në buzë i mbajmë ngaherë:
“ O malet e Shqipërisë!...”
loading...

Pulëbardha -Poezi nga Dritëro Agolli

Pulëbardhën në rërë e lagur e gjetëm,
e kishte thyer këmbën nën gjurin e bishtë,
e kishin lënë shoqet në bregun e detit vetëm
e kishin lënë e askush nuk e priste.
Pulëbardhën në dhomën tonë e shpumë
e u mësua me ne si njeriu i shtëpisë,
veç nga dritarja shikonte detin me shkumë
dhe valën që ngrihej mes shiut e stuhisë.
Jetoi pulëbardha shumë në dhomë,
po humbi papritur një ditë,
një ditë kur deti hidhej mbi rërën e njomë,
një ditë kur vinin stuhitë...
Dhe shkum në det ta kërkonim,
kur vala me valën si deshët kokan kishin
përpjekur,
kur era dhe retë rënkonin,
dhe gjetën pulëbardhën të vdekur...
E pamë!
Kish hapur krahët e bardhë në rërën e njomë...
E pamë!
Ndofta nuk donte të vdiste në dhomë...
loading...

Dritëro Agolli - Biografia

Dritero Agolli,Dritero Agolli,Dritero Agolli,Agolli foto,Dritero Agolli foto,Në rrugë dola”, “Mesditë”, “Komisari Memo”, “Shkëlqimi dhe rënia e shokut Zylo”, “Njeriu me top”, “Fjala gdhend gurin”, “Trëndafili në gotë”, “Mosha e bardhë”, “Vjen njeriu i qeshur”.
Dritëro Agolli



Dritëro Agolli lindi në fshatin Menkulas të Devollit më 1931. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, gjimnazin në Gjirokastër, ndërsa studimet e larta për gazetari në Leningrad. Punoi kryesisht në gazetën “Zëri i popullit” dhe në Lidhjen e Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë. Shkruan poezi, tregime, novela, romane,drama etj.
 

Veprat letrare: “Në rrugë dola”, “Mesditë”, “Komisari Memo”, “Shkëlqimi dhe rënia e shokut Zylo”, “Njeriu me top”, “Fjala gdhend gurin”, “Trëndafili në gotë”, “Mosha e bardhë”, “Vjen njeriu i qeshur”.
loading...