Skip to main content

Posts

Showing posts with the label Poezi

Poezi Qesharake

Poezi Qesharake





Hajde per hajr,per hajr
ne darsem po duka me te ardhe
dhe nese mbiemrin ia nderron
ishalla experte nuk ja bone.





Ti Me Je Si Rrot Traktori
Prekolicen Kush Ta Mori,
E Prej Lloqit Kush Te Nxori,
Pom Doket Ka Zon Me Tu Blloku MOTORI :
Hajde Tash Dirdhe Prekolicen
Tash Deshe Traktorin
Se Po Du Me Ta Pa Akumulatorin,
Po Du Me Ta Pa E Me Ta Dhez Motorin,
Me Ta Dhez E Me Ta Kall Me Shpejtesin E Par,
Me Shpejtsin E Par E Me Te Dyt Po Du Qe Me Ty Me U Shetit



O ju pruft e mbara oj shoqni
se e hapur eshte dera per miqasi
skam qare pa ju kallzue
se edhe asaj experte
mbiemri ka me iu vnue
bile edhe n'dardani kam me e regjistrue



Shkuam në arë me veturë
Dashuri s’ngopeshim dot,
Kur u humbëm në njëri tjetrin
Ëndrrën na e prishi një tërrnakop!!

Thellë në sy ty të shikoja
Humba aty në brendi
Kur kujtoja se për mua lotoje
Pash se të kishte rënë qerpiku në sy!


Të mora për dore
Shkuam andej nga liqeni
Mu atëherë kur ty të puthja
Të gëlltiti peshkaqeni!
(po ku ka peshka…

ORA E PARË - Poezi nga Flora Brovina

ORA E PARË

Jusufi
Jusuf Kanjushë e verdhë
Jusuf Gërvalla... mungon
Teuta Iliri Agroni Ylli
Fadi Fadil Talla... mungon
Ylfetja Ylfete Humolli... mungon
Shukrija Shukrije Obëtinca... mungon
Kimetja Arsimi Kujtimi
Halimi... Halimi... mungon
Shpresa Besa Kastrioti
Fatmiri Fatmir Kërleshi... mungon
Afrimi Afrim Zhita... mungon
Vazhdojmë
Valbona Shkurta Gjoni
Xhevati... Xhevati... mungon
Mungon Nesimi Bekimi
Afrimi... Afrim Prebreza... mungon
Mos më sillni
Certifika mjekësore
Prindore policore shtetërore
Thoni vetëm mungon
Me lule do t'ua mjekojmë plagët
Do t'i presim
Do t'i presim
Thoni vetë mungon
Do të çelin lule gjaku
ora vazhdon...

THIRRJE KOSOVËS - Poezi nga Flora Brovina

THIRRJE KOSOVËS

Ç'do të bëj une pa ty
Pa ardhjet e shkuarjet e tua
Do të harroj të flas
Me vetveten

Ç'do të bëj une pa ty
Pa shikimin në bar
Si t'i ngroh gjymtyrët
Të ngrira akull

Do të më lësh të bëhem plakë
Me dhembje duarsh
Me dhembje eshtrash

Kam frikë kur shkon
Ç'do të bëj une pa ty
Po nuk erdhe
Do të bëhem gurpragu
Kallkan do të bëhem
Ç'do të bëj unë pa ty

NJË KOHË E PA KOHË - poezi nga Maki Maqedonci - Canolli

NJË KOHË E PA KOHË
Një kohë e tmerrshme
ku të mirës i thuhet e keqe,
ku me dy këmbët shkilet miku
e nderohet mynafiku
Ku gjërat me vlera
hidhen aty ku ka plehra,
ku atdhetarit i vihen prangat
e tradhëtarit dekoratat!
Një kohë e pa kohë
qe askush nuk e kupton,
një kohë e turbulluar
qe shqiptaria s'e ka përjetuar!
©Maki M Canolli

Poezi per dimrin - Erdhi Dimri !..

Poezi për dimrin Erdhi Dimri !..

Erdhi dimri, erdhi dimri
derën dimrit mos ia hap
po të thotë se është më i mirë
të bjen të ftohtin e ta lë në prag!

Nuk të ftoh veq duar a faqe
por në shpirt ta bjen ftohtësinë
vjen me zhurmë por dhe pa llafe
e të qorron me bardhësinë!

E mërzinë dhuratë të sjell
dashurinë e lanë me stres
si llafazane llafe mbjell
dhe të përqesh plot me serbes!

Erdhi dimri, erdhi dimri
dhe nga puthja ai veç ngrinë
mërzinë dhe stresin i merr me vete
kur se ftoh dot dashurinë!...

vjersha per dimrin, poezi per dimrin, dimri poezi, vjersha shqip, poezi dimri, dimri shqip, vjersha dimri poezi per ditelindje proze per dimrin poezi per nenen e vdekur poezi per babin poezi per mesuesen poezi per atdheun poezi per 28 nentorin poezi per femije

Të kam Ënderruar - poezi dashurie

Mbi dritare nata derdh qetsinedhe shiu i furishem shoqeron vetmine.Lart ne qiell te erret dy sy shkelqejnenjë zemër te vetmuare mbushin shprese.Heshtja mbreteron…Dy sy tevegjel ngadalë mbyllen…një buzeqeshje e ëmbëlvjedhurazi shikondhe niset ne kerkim te endrres se saje.Ngadale lundron ne detdhe ngritet e fluturon ne qiellme dy sy që shkelqejne atje lartëbuzeqeshja flet.Nata kalon…Buzeqeshja mbledhe krahetdhe kthehet ne qerdhen e vet…Serish heshta mbreteron…dhe sytë e vegjel hapen me nxitimTani dielli i posalindur ndriqon” Të kam enderruar,”një ze tingellondhe…sërish heshtja mbreteron…

Jeton fryma e tijë - poezi nga Shaban Cakolli

JETON FRYMA E TIJË

(Poetit,Selman Konjusha)

Toka e mërgimit
të qonte peshë
dashuria e atdheut
në zemër të rrinte ndezë
U ktheve pranë themeleve
të shtëpisë
për të thithur nektarin
e lirisë
papritmas shpërtheu
një krismë
plumbi e flaka
të morën në shënjestër
flalën,të mos ta lënë vepër
Deshën të ta vrasin
veprën e fjalën
por jo, fjala e poetit
nuk vritet,as s´ndalet
Mallkuar qofshin zemërbrejtësit
kanë për të i bërë,varret vetit
sot vepra flet,me gjakun e poetit
Fryma jote,Selman
vjen e nuk ndalet
jeton sa malet
të e dijnë zullumqarët
kush na i vret,veprat dhe fjalët
kurrë s´do të falet……

Ty vendi im - poezi nga Shaban Cakolli

TY VENDI IM
Me djem e bija
ndritë si shkëndija
malet me gëllinja
mollë e qershia
o vendi im
ti je shpëtim. Fushat pjellore
plot me grurore
Rininë punëtore
për ty gëzim
o vendi im
ti je shpëtim Dikur të mirat
ti morën stuhirat
na i hapën plagët
na mbërthyan në rrugë të largët
malli na rrëmbej
kur te ti të kthejmë
të rrojmë në ty për gëzim
o vendi im
ti je shpëtim.

Emër i madh - poezi nga Shaban Cakolli

EMËR I MADH
Kosovë
emër i madh
emër i shejtë
një shekull e djegur
vjet për vjet
shtratin e shtruar
e kurrë pa fjetë
për të mbrojtur
gëzhojën e vet.
O vend i uruar
i ndarë nga fuqi e huaj
bota të pati lënë harruar
nën këmbë të huaja,pushtuar
qëndrove e ndeje zgjuar
për të gjetur vetvetën e kërkuar.
Të dogji zjarri,të ngriu acari
nën qëndresë shqiptari
të morën turku,sërbi e bullgari
por ty shqiptari,kurrë nuk të fali
se brez pas brezi e djalë pas djali
luftën pushtuesit kurrë nuk ja ndali
Mbas shekujsh, shëndriti një rreze mbi re
kur në Drenicë lindi një Skënderbe
Trima e trimëresha,mbështeteshin pas tij
dhe aleatët me superfuqi
Kosova ,pa pushtues,frymon në Liri.

Mall i djegur - poezi nga Shaban Cakolli

MALL I DJEGUR
Sa u plaka
sa u dogja
të zinjët e ullirit e hoqa
bicirk pas bicirku,Evropa
zemrën ma ndau copa Kurbetçari me nevojë
punët më të rënda,i punoj
ndihem sikur nuk jetoj
sa vështirë frymoj Nuk gjejë askund qetësi
rrugëve të panjohura
ua kam mëni
i fshehur,i strukur rri Rri mbyllur,nuk endem sheshit
gjumin më brenë,ëndrra e mëngjesit
për Kodrën e trimave,në majë të Vranjefcit
Është më e bukura e Universit.

Vjersha per femije - Te presin duart e Mamit

Poezi per ty

Poezi per ty
Ti engjulli ime më bëre të zbuloj universin e dashurisë ,
aty ku deshta të jem me ty një jetë të tër në horizontin
e pafund në qiellin e hapur me plot yje me zemra perplot dashurie .
Unë që besojsha në një dashuri të veshtir, mendojsha se është pamundur pritja ,
si të veproj kur ty s'të takoj , por tani e shoh se sa leht është kur të dashuroj
kur them se jam me ty edhe perse për nuk je afër,
asgjë nuk me duket e veshtir tani . . .
E tani si mundem të harroj ,
edhe nëse një dit jeta na ndan
përgjithmon me ke pran për të then deshiren e flaket që e kam ,
fjalen "Të dua " pa pershperis . . .
Sot kur e shikoj të kaluaren
shoh një shpirt të humbur , një shpirt të thyer e të zhgënjyer nga jeta . .
Në presencen time shoh tani nje engjullë në drejtimin tim
që më mban në dor, së bashku fluturojm diku largë në qiell
që dashurin e flaket ta shijojm .

Do të vdes - Poezi nga XHEVAHIR SPAHIU

XHEVAHIR SPAHIU
Do të vdes,
Do të vdes i mbytur në borxhe,
S’është asgjë mbytja në lumë
A në dhomat e gazit…
I kam borxhe nënës që s’ia ngrita varrin,
I kam borxhe lisit që s’ia hodha pjergullën,
I kam borxhe dashurisë që ia vodha të dielën,
I kam borxhe krimit që s’i vura emër…
Do të vdes,
Do të vdes i mbytur në borxhe:
I kam borxhe fjalës që s’e pashë në ëndërr,
I kam borxhe korbit që s’ia zbardha pendët,
I kam borxhe vitit ’13 që s’ia mbylla plagët,
I kam borxhe ardhmërisë që ia lashë te pragu,
Terrin e një kohe të largët…
Do të vdes,
Do të vdes i mbytur në borxhe.
U kam borxh të gjallëve,
U kam borxh të vdekurve,
Gurin e varrit e shes
të laj borxhet.
Dhe ve pikë këtu.
Tani mund të flisni
për borxhet që me keni ju…

MË FOL ME ZË TË ULËT TI NGAHERË .. -Poezi nga M. Eminesku

M. Eminesku

MË FOL ME ZË TË ULËT TI NGAHERË ..

Me fol me zë të ulët ti ngaherë,
Ky zë më është fllad e ledhatim,
Dhe mjaltë fjala jote plot kuptim,
E ngrohtë, menqurake dhe me vlerë.
Të të dëgjoj kam gazin, lumturinë
Ç’të pyes, ëngjull që më mbron,
Kur syri yt, pa fjalë, më tregon
Dhimbjen e shpirtit, mallin, dhembshurinë.
Për mua je veç dritë ngazëllimi
Veç ty e askujt tjetër s’ia besoj
Lutjet e shpirtit në çast përgjërimi.
Më fol me zë të ulët, … e shtrenjtë,
Dhe mbushma zemrën plot ndriçim e dritë,
Se më të dashur s’kam në këtë jetë!

Si s’të desha pak më shumë - Poezi nga Fatos Arapi

FATOS ARAPI

Si s’të desha pak më shumë

Unë e desha përtej vdekjes,
Ashtu dashurova unë
Edhe prap s’ia fal dot vetes:
S’i s’e desha pak më shumë…
Pak më shumë ku shpirti thyhet,
T’i them ndarjes: – Prit, ca pak…
Të gënjejmë mallin që s’shuhet,
Kujtimin të gënjejmë pak.
Përtej vdekjes, përtej botëve,
Atje ku nis “ca pak” tjetër,-
Asaj që më rri mes Zotave:
“Si s’të desha pak më tepër…”.

Pasqyrë e thyer - Poezi nga Shpresim Ademaj

Pasqyrë e thyer

Ke thyer pasqyrën,
jeton veç për tjerë,
ke ndërruar fytyrën,
ke mbetur pa nder.
S'je vetja, gënjehesh,
s'di vertetë çfarë bën,
me gjithçka dehesh,
marrëzia të sundon.
S'njeh kufi, s'kthehesh,
për qejfe shpirti t'lëshon,
shitesh edhe blehesh,
e aspak nuk t'shqetëson.
Ndryshe ishe më parë,
tash nuk di si ndihesh
ke krisur dhe je ndarë,
s'pushon, veç zihesh.
Dikur ke shkelqyer,
tash nuk sheh veten,
pasqyrën ke thyer,
s'pranon t'vërtetën.
Si pasqyrë e thyer,
askujt nuk i duhesh,
e fikët edhe e fyer,
pëson kur s'ruhesh.
Mbledh copëzat e thyera,
por pasqyra s'rregullohet,
tash u bënë njëqind fytyra,
por, jeta veç njëherë jetohet.

Shpresim ADEMAJ

Bjeshkë mundimi - Poezi nga Rrahim Sadiku

Bjeshkë mundimi

Andej e këndej rrugës
enden hije tunduese
një bjeshkë mundimi në mes;
andej e këndej dhembjes
një thikë e përgjakur
ndal vitet kohën;
andej e këndej shpresës
e pathëna zhurmon
pa ndal ngjarjen trishtimin;
andej e këndej kërkimit
plagët mbulon ngërdheshja
askush të dijë për zjarrin e zemrës;
andej e këndej vetes
digjem përditë
në natën e pafund të vetmisë;
andej e këndej ecjes vërtikalisht
luftoj me mllefin urrejtjen
ende duke besuar në njeri!
(Në shenjë falënderimi për bashkëluftëtarin, edukatorin e respektuar nga shumë breza dhe fotografin e pasionuar, Izet Krivanjeva.)

Ti - Poezi nga Iljasa Salihu

Ti që nuk ke vlerë, më bën pikë e vrer,
Ti që nuk ke nder, je një trëndafil pa erë,
Ti që gënjen, mos harro se veten e rrenë,
Ti që grindesh lehtë, je një mendjelehtë,
Ti që nuk lexon, vetëm grerëza të pickon,
Ti që nuk ushtron, sëmundja të përdhunon,
Ti që hidhërohesh, patjetër se do të rrëzohesh,
Ti që nuk beson, injorancë dëshmon,
Ti që vjedh, dukesh si gjedh,
Ti që nuk turpërohesh, nesër do të frikohesh,
Ti që nuk ke moral, ke një zemër moçal,
Ti që je koprrac, do të vdesësh si vocërrak,
Ti që nuk ke besë, je sikurse familja pikë e pesë,
Ti që më pushton, mos më thuaj se nuk më poshtëron,
Ti që dehësh, edhe prej qenit mund të lëpihesh,
Ti që tradhton, mos harro se veten e mashtron,
Ti që nuk punon, mos prit se livadhi të mugullon,
Ti që nuk këshillon, edhe bubullima të qorton.
Iljasa Salihu

Ndarja brenda rrethit

Ndarja brenda rrethit
Më ndave prej mitrës, që aq shumë e desha,
Sa lehtë, ushqehesha nëpërmjet kërthizës sate,
Mirë që këtë kanal ushqyes dikur nuk e kishe zbuluar,
Për ta ftohur e për ta bërë të njohur një të panjohur,
Ngjashëm si bëjnë disa të reja të sotme,
Vajza që nuk e ruajnë grykën ushqyese të fëmijve të tyre të nesërm,
Oksigjenin e merrja nëpërmjet damarëve tua,
Mirë që këto damar nuk i kishe ndotur me alkool, nikotinë e drogë,
Më ndave moj nëna ime e dashur prej kësaj dinastie,
Prej kësaj mbretërie që mbreti unë isha,
U gëzove, qave gëzueshëm, ndërsa unë me psherëtimë qaja vajtueshëm,
Qaja se më prishe një rehati, më hodhe në një zallahi,
Të mbushur përplot përgjegjësi, ndaj edhe qava me ngashërim,
Pas ca ditësh, disi u përshtata me mjedisin dhe në rrethinën e re,
Fillova edhe unë së bashku me ty të qeshi,
Kënaqesha teksa thithja qumësht prej gjirit tënd të ngrohtë,
Sakaq e sa keq, në vlugun e kësaj kënaqjeje, më mashtrove lehtas,
Ndonëse pa dashjen tënde, ashtu ishte rend…

Postimet e fundit






Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Labels

Show more