Ruaje këtë postim Ruaje këtë postim

Merrni njoftime per postimet e reja

Search This Blog

Showing posts with label Faton Bislimi. Show all posts
Showing posts with label Faton Bislimi. Show all posts

Deklarata 17 shkurti


Shkrim nga prof. Faton Bislimi



    rrjedhën e zhvillimeve njëshekullore, në Evropën demokratike të sotme bëhet e domosdoshme për një popull që të lirohet nga skllavëria, nga rripat që mbajnë lidhur popujt e tjerë jodemokratikë, në këtë rast sllavët serbë. Është e natyrshme që populli shqiptar i Kosovës të festoj në mënyrë shumë solemne, por duke respektuar çdo kusht nga BE-ja, NATO e deri te tribunali i Hagës dhe propozimi gjithëpërfshirës i Ahtisarit që përfshin me këtë përshtatjen e prioriteteve të legjislacionit të paraparë në aneksin XII.
     
    Historianëve dhe politikanëve le të ju shkoj mendja te kolonitë amerikane 1776 dhe kolonitë evropiane më ‘’2008’’: krahasimet dhe dallimet e theksuara. Në ditën e madhe rreth shpalljes së pavarësisë së Kosovës (para një viti), i gjithë populli është ngritur në këmbë për të shikuar me vëmendje se çfarë dokumenti i jashtëzakonshëm është deklarata e shpalljes së pavarësisë.
   
    Garat që u bënë në ditën e pavarësisë, midis presidentit Sejdiu dhe kryeministrit Thaçi për përvetësimin e meritave ishin të kota, ua atribuan gjithë qytetarëve për përpjekjet shekullore të tyre, dhe ne jemi vetëm ata që e kurorëzuan mundin e sakrificën shumëvjeçare të popullit të Kosovës për liri e pavarësi, Edhe pse i pari shkroi Sejdiu ‘’Kosova nuk ka një Ismail Qemajl’’, prap se prap është e turpshme që vetes t’i zgjatësh mandatin për kryetar shteti, por është e trishtueshme dhe e tmerrshme ti ndërrosh emrin shkollës që ka emrin e njeriut të sakrificës të dëshmorit të Kombit, njeriut që nuk e ndali pushkën për një çerek shekulli siç ishte Azem Galica e ti vësh emrin e gjyshit që rezulton si keqpërdorim i pozitës.
  Edhe rrëfimi i Thaçit që i ka thënë djalit të tij për rëndësinë e pavarësisë dhe të njëjtin rrëfim t’ua përcjellin edhe fëmijëve dhe nipërve të tyre, këtë e dinë edhe gurët e lumit e të malit, lisat dhe lulet e fushave të gjallët dhe të vdekurit, por nuk e dinë prapavijën e dokumentit të jashtëzakonshëm.
  
       Është aq i kufizuar me kushte, obligime dhe rezerva të cilat japin detyrime të mëdha për Kosovën, që burokracia e mbetur të sundoj akoma. Kur i shikojmë të gjitha këto, atëherë jemi të varur e të stërnvarur.
  Edhe në paragrafin e fundit:’’ Ne këtu konfirmojmë, në mënyrë të qartë, të veçantë dhe të pandryshueshme se Kosova do të jetë ligjërisht e gatshme që t’u bindet dispozitave të cekura në këtë deklaratë.

Por megjithë këtë faleminderit Evropë që lëvize nga ajo e të qenurit ‘’perandori e izolimit’’ drejt frymës së  zgjerimit të familjes evropiane, pra Evropa e shek. 21 po vazhdon të dekolonizohet: nga protektorati deri në të qenit anëtare Be-së, pa arritur një pavarësi të plotë dhe sovrane në ndërkohë. E ne shqiptarët të paktit në letër e kemi pranuar këtë çmim.
     

    Këtu do të jenë me mijëra zyrtar evropian të pranishëm, për të na mbushur mend një herë e përgjithmonë për ndaljen e korrupsionit i shoqëruar me qindra të këqija dhe për të na detyruar të kthehemi ne rrugën e përparimit, mirëqenies qytetare, respektimit dhe zbatimit të ligjit.
    

    Për tmerret e viteve diktatoriale millosheviqiane kjo zgjidhje për Kosovën nuk është edhe aq e mirë dhe e favorshme, mirëpo ky problem qëndron më pak te manastiret e bukura ne Deçan, Graçanicë dhe në toka të begatshme, të cilat si kurrë më parë, do të jenë ishuj të bukur në një det të huaj.
    

    Krahasuar me serbët e anamoravës, Shtërpcës dhe kudo që gjenden serbë në Kosovë, por jo edhe në Mitrovicën e veriut, megjithë mbylljen e përkohshme nga NATO-ja mes tyre dhe Serbisë, pas djegies së dy pikave kufitare nga turmat serbe, realiteti i integrimit të tyre të përditshëm shoqëror, ekonomik dhe kulturor  vazhdon dhe nuk ndalet.De fakto Kosova pothuajse është ndarë.Mendoj se do të mbetet e tillë deri atëherë kur Kosova dhe Serbia do të jenë në fund që të dyja anëtare të BE-së, por për disa dekada do të arrijë në një pozitë të krahasueshme me atë të Belgjikës.
   

   Është e tmerrshme kur humbet dora e gangrenizuar mirëpo ky është parakushti i dhimbshëm për shërim dhe vazhdim të jetës, shumica e serbëve e dinë se kjo është zgjidhja më e mirë, për t’i detyruar ata të kthehen në rrugën nga kanë ardhur, në pashallëkun dhe paragjykimet primitive të Beogradit, kuptohet ata që i kanë duart e përlyera me gjakun shqiptar.
  

   Kosova detyrimisht do të evropianizohet, që nënkupton nevojën e ndryshimeve të mëdha, jo vetëm në planin formal-juridik, por edhe në atë të mendësisë.
   Shteti kosovar, si fryt i flijimeve të mëdha të vetë qytetarëve dhe i përkrahjes së faktorit ndërkombëtar duhet të strukturohet dhe të funksionoj në përputhje me standardet evropiane, që nënkupton funksionimin dhe zbatimin e padiskutueshëm të ligjit.
      
   Pavarësia e Kosovës do të ketë kuptim vetëm nëse qytetarët e saj do të jetojnë me mirë se më parë.
     
   Këtë mrekulli që burimin e ka nga sakrifica e popullit gjatë tërë shekullit, Evropa do ta mbikëqyr me rigorozitet.

      Shkrim nga prof. Faton Bislimi 

 Shkrim nga prof. Faton Bislimi, Deklarata 17 shkurti,shkrime nga Faton Bislimi


Shkrim nga prof. Faton Bislimi



    rrjedhën e zhvillimeve njëshekullore, në Evropën demokratike të sotme bëhet e domosdoshme për një popull që të lirohet nga skllavëria, nga rripat që mbajnë lidhur popujt e tjerë jodemokratikë, në këtë rast sllavët serbë. Është e natyrshme që populli shqiptar i Kosovës të festoj në mënyrë shumë solemne, por duke respektuar çdo kusht nga BE-ja, NATO e deri te tribunali i Hagës dhe propozimi gjithëpërfshirës i Ahtisarit që përfshin me këtë përshtatjen e prioriteteve të legjislacionit të paraparë në aneksin XII.
     
    Historianëve dhe politikanëve le të ju shkoj mendja te kolonitë amerikane 1776 dhe kolonitë evropiane më ‘’2008’’: krahasimet dhe dallimet e theksuara. Në ditën e madhe rreth shpalljes së pavarësisë së Kosovës (para një viti), i gjithë populli është ngritur në këmbë për të shikuar me vëmendje se çfarë dokumenti i jashtëzakonshëm është deklarata e shpalljes së pavarësisë.
   
    Garat që u bënë në ditën e pavarësisë, midis presidentit Sejdiu dhe kryeministrit Thaçi për përvetësimin e meritave ishin të kota, ua atribuan gjithë qytetarëve për përpjekjet shekullore të tyre, dhe ne jemi vetëm ata që e kurorëzuan mundin e sakrificën shumëvjeçare të popullit të Kosovës për liri e pavarësi, Edhe pse i pari shkroi Sejdiu ‘’Kosova nuk ka një Ismail Qemajl’’, prap se prap është e turpshme që vetes t’i zgjatësh mandatin për kryetar shteti, por është e trishtueshme dhe e tmerrshme ti ndërrosh emrin shkollës që ka emrin e njeriut të sakrificës të dëshmorit të Kombit, njeriut që nuk e ndali pushkën për një çerek shekulli siç ishte Azem Galica e ti vësh emrin e gjyshit që rezulton si keqpërdorim i pozitës.
  Edhe rrëfimi i Thaçit që i ka thënë djalit të tij për rëndësinë e pavarësisë dhe të njëjtin rrëfim t’ua përcjellin edhe fëmijëve dhe nipërve të tyre, këtë e dinë edhe gurët e lumit e të malit, lisat dhe lulet e fushave të gjallët dhe të vdekurit, por nuk e dinë prapavijën e dokumentit të jashtëzakonshëm.
  
       Është aq i kufizuar me kushte, obligime dhe rezerva të cilat japin detyrime të mëdha për Kosovën, që burokracia e mbetur të sundoj akoma. Kur i shikojmë të gjitha këto, atëherë jemi të varur e të stërnvarur.
  Edhe në paragrafin e fundit:’’ Ne këtu konfirmojmë, në mënyrë të qartë, të veçantë dhe të pandryshueshme se Kosova do të jetë ligjërisht e gatshme që t’u bindet dispozitave të cekura në këtë deklaratë.

Por megjithë këtë faleminderit Evropë që lëvize nga ajo e të qenurit ‘’perandori e izolimit’’ drejt frymës së  zgjerimit të familjes evropiane, pra Evropa e shek. 21 po vazhdon të dekolonizohet: nga protektorati deri në të qenit anëtare Be-së, pa arritur një pavarësi të plotë dhe sovrane në ndërkohë. E ne shqiptarët të paktit në letër e kemi pranuar këtë çmim.
     

    Këtu do të jenë me mijëra zyrtar evropian të pranishëm, për të na mbushur mend një herë e përgjithmonë për ndaljen e korrupsionit i shoqëruar me qindra të këqija dhe për të na detyruar të kthehemi ne rrugën e përparimit, mirëqenies qytetare, respektimit dhe zbatimit të ligjit.
    

    Për tmerret e viteve diktatoriale millosheviqiane kjo zgjidhje për Kosovën nuk është edhe aq e mirë dhe e favorshme, mirëpo ky problem qëndron më pak te manastiret e bukura ne Deçan, Graçanicë dhe në toka të begatshme, të cilat si kurrë më parë, do të jenë ishuj të bukur në një det të huaj.
    

    Krahasuar me serbët e anamoravës, Shtërpcës dhe kudo që gjenden serbë në Kosovë, por jo edhe në Mitrovicën e veriut, megjithë mbylljen e përkohshme nga NATO-ja mes tyre dhe Serbisë, pas djegies së dy pikave kufitare nga turmat serbe, realiteti i integrimit të tyre të përditshëm shoqëror, ekonomik dhe kulturor  vazhdon dhe nuk ndalet.De fakto Kosova pothuajse është ndarë.Mendoj se do të mbetet e tillë deri atëherë kur Kosova dhe Serbia do të jenë në fund që të dyja anëtare të BE-së, por për disa dekada do të arrijë në një pozitë të krahasueshme me atë të Belgjikës.
   

   Është e tmerrshme kur humbet dora e gangrenizuar mirëpo ky është parakushti i dhimbshëm për shërim dhe vazhdim të jetës, shumica e serbëve e dinë se kjo është zgjidhja më e mirë, për t’i detyruar ata të kthehen në rrugën nga kanë ardhur, në pashallëkun dhe paragjykimet primitive të Beogradit, kuptohet ata që i kanë duart e përlyera me gjakun shqiptar.
  

   Kosova detyrimisht do të evropianizohet, që nënkupton nevojën e ndryshimeve të mëdha, jo vetëm në planin formal-juridik, por edhe në atë të mendësisë.
   Shteti kosovar, si fryt i flijimeve të mëdha të vetë qytetarëve dhe i përkrahjes së faktorit ndërkombëtar duhet të strukturohet dhe të funksionoj në përputhje me standardet evropiane, që nënkupton funksionimin dhe zbatimin e padiskutueshëm të ligjit.
      
   Pavarësia e Kosovës do të ketë kuptim vetëm nëse qytetarët e saj do të jetojnë me mirë se më parë.
     
   Këtë mrekulli që burimin e ka nga sakrifica e popullit gjatë tërë shekullit, Evropa do ta mbikëqyr me rigorozitet.

      Shkrim nga prof. Faton Bislimi 

 Shkrim nga prof. Faton Bislimi, Deklarata 17 shkurti,shkrime nga Faton Bislimi

Shqiptarët, popull me shumë emra, me një identitet




Shkrim nga: Faton Bislimi

      Mitet, legjendat, autoktonia, historia, vlerat, kontributet ose ndryshe ''mburrjet ballkanike'' kanë mbushur jo vetëm faqet e historive të shkruara anekënd botës, po edhe lumenj me gjak dhe troje me varre.Pra lavdërimet ballkanike kanë prodhuar më shumë luftëra sesa paqe, më shumë tragjedi sesa lumturi(begati), më shumë izolim sesa integrim.
    
    Populli shqiptar, ose populli i shumë emrave është ndër popujt prehistorik të Ballkanit.Pellazgët, ilirët, arbëreshët, shqiptarët, albanët(albanians) kaq shumë emra për një popull të vetëm, fakt shumë domethënës për autoktoninë e njërit prej popujve më të lashtë dhe më mbijetues të Evropës së sotme.Të rrallë janë popujt në botë që kanë trashëguar kaq shumë emra gjatë historisë së vet.
 
 Të gjithë këta emra janë epitete të periudhave të ndryshme historike,janë simbole të të njëjtit popull në faza të ndryshme të zhvillimit, vijimësi e të njëjtit identitet.

Pellazgët, ilirët, arbëreshët, shqiptarët apo albanët(albanians), siç i quajnë sot mbarë bota moderne ndodhen në rajonin e Ballkanit prej mijëra vjetësh.Së paku rreth 3200 vjet përpara fillojnë të dëshmohen gjurmë të shumta materiale, të cilat vërtetojnë ekzistencën e një populli të lashtë, me disa veçori të dallueshme nga popujt tjerë përreth tyre.
 
  Për origjinën e shqiptarëve ka shumë teori dhe teza, ka hamendje dhe hipoteza.Kjo është e natyrshme.Sa më të vjetër të jenë popujt aq më thellë që zhytesh, aq me pak gjen fakte dhe argumente.
 
Si një popull i lashtë, shqiptarët janë bërë objekt studimesh e studiuesish nga gjithë bota dhe në çdo kohë.

Poetë e filozofë, shkrimtarë e shkencëtarë, ushtarakë e shenjtorë nga lashtësia deri në kohët moderne, nga Ballkani, Evropa, Amerika e Lindja e Largët kanë pasur vëmendje dhe janë lidhur në një mënyrë apo tjetër me Shqipërinë e shqiptarët.Nga poeti antik grek Homeri deri te Plutarku, nga perandori romak Cezari deri te perandori reformator Diodelian, nga Anzhute deri te Huniadi, nga Barleti, Biçikemi e Tomeu e deri te Papa Klementi X, nga Shekspiri deri te Aleksandri Dymai, nga Katana e parë deri te Lenini, nga Bonaparti e deri te Bismarku, nga Sulltan Murati deri tek Ataturku, nga lordi Bajroni deri tek Edith Durhami, nga Shuflai deri te Stipçeviq, nga Stalini deri te Regani e Bill Klintoni dhe Bushi, nga nobelisti Ferid Murati deri tek e madhja Nënë Tereza.
 
  Shqipëria dhe shqiptarët e cunguar kanë qenë gjithmonë të pranishëm herë për të mirë e herë për të keq, herë me dashje herë pa dashje, prania e Shqipërisë dhe e shqiptarëve është e kudondodhur në faqet e historisë së njerëzimit nga lashtësia deri në kohët moderne.
 

   Gjurmët e vendbanimeve ilire fillojnë të datohen të plota,rreth viteve 1200 vjet përpara Krishtit,pra përafërsisht 3200 vjet nga koha jonë.Në shumë shkrime antike të grekëve, ilirët përshkruhen si ''popullsi jo greke e vendosur në perëndim të Ballkanit''.Shkencëtarët shqiptarë dhe të huaj burimet e tyre i kanë mbështetur në dy burime kryesore: mbi bazën e gjuhës dhe mbi bazën e arkeologjisë.Pra, shqiptarët jetojnë mbi trojet e tyre stërgjyshore dhe janë vazhdimësi autoktone e paraardhësve të tyre, ilirëve.
 
    Ilirologu kroat me prejardhje arbëreshe-shqiptare thotë: ''Çdo tregim për Ballkanin fillon me Ilirët''.

Shkrim nga : prof. Faton Bislimi 

Shkrime nga Faton Bislimi,Faton Bislimi shkrime nga Faton Bislimi



Shkrim nga: Faton Bislimi

      Mitet, legjendat, autoktonia, historia, vlerat, kontributet ose ndryshe ''mburrjet ballkanike'' kanë mbushur jo vetëm faqet e historive të shkruara anekënd botës, po edhe lumenj me gjak dhe troje me varre.Pra lavdërimet ballkanike kanë prodhuar më shumë luftëra sesa paqe, më shumë tragjedi sesa lumturi(begati), më shumë izolim sesa integrim.
    
    Populli shqiptar, ose populli i shumë emrave është ndër popujt prehistorik të Ballkanit.Pellazgët, ilirët, arbëreshët, shqiptarët, albanët(albanians) kaq shumë emra për një popull të vetëm, fakt shumë domethënës për autoktoninë e njërit prej popujve më të lashtë dhe më mbijetues të Evropës së sotme.Të rrallë janë popujt në botë që kanë trashëguar kaq shumë emra gjatë historisë së vet.
 
 Të gjithë këta emra janë epitete të periudhave të ndryshme historike,janë simbole të të njëjtit popull në faza të ndryshme të zhvillimit, vijimësi e të njëjtit identitet.

Pellazgët, ilirët, arbëreshët, shqiptarët apo albanët(albanians), siç i quajnë sot mbarë bota moderne ndodhen në rajonin e Ballkanit prej mijëra vjetësh.Së paku rreth 3200 vjet përpara fillojnë të dëshmohen gjurmë të shumta materiale, të cilat vërtetojnë ekzistencën e një populli të lashtë, me disa veçori të dallueshme nga popujt tjerë përreth tyre.
 
  Për origjinën e shqiptarëve ka shumë teori dhe teza, ka hamendje dhe hipoteza.Kjo është e natyrshme.Sa më të vjetër të jenë popujt aq më thellë që zhytesh, aq me pak gjen fakte dhe argumente.
 
Si një popull i lashtë, shqiptarët janë bërë objekt studimesh e studiuesish nga gjithë bota dhe në çdo kohë.

Poetë e filozofë, shkrimtarë e shkencëtarë, ushtarakë e shenjtorë nga lashtësia deri në kohët moderne, nga Ballkani, Evropa, Amerika e Lindja e Largët kanë pasur vëmendje dhe janë lidhur në një mënyrë apo tjetër me Shqipërinë e shqiptarët.Nga poeti antik grek Homeri deri te Plutarku, nga perandori romak Cezari deri te perandori reformator Diodelian, nga Anzhute deri te Huniadi, nga Barleti, Biçikemi e Tomeu e deri te Papa Klementi X, nga Shekspiri deri te Aleksandri Dymai, nga Katana e parë deri te Lenini, nga Bonaparti e deri te Bismarku, nga Sulltan Murati deri tek Ataturku, nga lordi Bajroni deri tek Edith Durhami, nga Shuflai deri te Stipçeviq, nga Stalini deri te Regani e Bill Klintoni dhe Bushi, nga nobelisti Ferid Murati deri tek e madhja Nënë Tereza.
 
  Shqipëria dhe shqiptarët e cunguar kanë qenë gjithmonë të pranishëm herë për të mirë e herë për të keq, herë me dashje herë pa dashje, prania e Shqipërisë dhe e shqiptarëve është e kudondodhur në faqet e historisë së njerëzimit nga lashtësia deri në kohët moderne.
 

   Gjurmët e vendbanimeve ilire fillojnë të datohen të plota,rreth viteve 1200 vjet përpara Krishtit,pra përafërsisht 3200 vjet nga koha jonë.Në shumë shkrime antike të grekëve, ilirët përshkruhen si ''popullsi jo greke e vendosur në perëndim të Ballkanit''.Shkencëtarët shqiptarë dhe të huaj burimet e tyre i kanë mbështetur në dy burime kryesore: mbi bazën e gjuhës dhe mbi bazën e arkeologjisë.Pra, shqiptarët jetojnë mbi trojet e tyre stërgjyshore dhe janë vazhdimësi autoktone e paraardhësve të tyre, ilirëve.
 
    Ilirologu kroat me prejardhje arbëreshe-shqiptare thotë: ''Çdo tregim për Ballkanin fillon me Ilirët''.

Shkrim nga : prof. Faton Bislimi 

Shkrime nga Faton Bislimi,Faton Bislimi shkrime nga Faton Bislimi

Namazi

Syzat