Ruaje këtë postim Ruaje këtë postim

Merrni njoftime per postimet e reja

Search This Blog

Showing posts with label Petro Marko. Show all posts
Showing posts with label Petro Marko. Show all posts

Stina e armëve - Petro Marko - Analiza


Romani “Stina e armëve”  nis me periudhën e pushtimit fashist, ku ata që e quajnë veten fitimtarë (pushtuesit italianë) jepen në një moment humbjeje. Ata po varrosin një nga drejtuesit e tyre. Ndërsa nëpër rrugët e Vlorës ndihet atmosfera dhe reagimi i shqiptarëve. Kalohet më pas në jetën e çetave që luftonin në mal, në jetën partizane, dashuritë që mund të lindnin etj. Dhe të gjitha këto, Petro Marko i përshkruan me realizëm, duke realizuar personazhe të skalitura, ku nuk mungon humori i hollë e mjeshtëror. Kjo skalitje nuk bëhet përmes përshkrimeve, por përmes dialogut dhe veprimeve.

Dhe në fund, përfundimi që nxjerr lexuesi është i padiskutueshëm, është krejt i qartë. Interesante duket në këtë roman fundi i historisë së dy të dashuruarve. Jo pa qëllim, Petro Marko nuk i jep të qarta rrethanat e vrasjes së Besës, duke e lënë evazive këtë ngjarje. Pas vdekjes së partizanes edhe Vetëtima vdes. Ai dëshpërohet për humbjen e saj, e në këto kushte sulet në beteja dhe në fund ai vritet. Si shumë vepra të tjera të Petro Markos edhe ky roman është shkruar për të kapërcyer kohën e shkrimit, ai është një roman që jeton në kohë.

Petro Marko e mbaroi “Stinën e armëve” në gusht të vitit 1964. Ai e dinte se historitë që kishte shkruar në librin e tij nuk ishin dhe aq të pëlqyeshme për diktaturën dhe nuk kaluan veçse disa javë dhe libri u shpall “i ndaluar”. 

analiza petro marko stina e armeve, referat stina e armeve, armet stina roman

Romani “Stina e armëve”  nis me periudhën e pushtimit fashist, ku ata që e quajnë veten fitimtarë (pushtuesit italianë) jepen në një moment humbjeje. Ata po varrosin një nga drejtuesit e tyre. Ndërsa nëpër rrugët e Vlorës ndihet atmosfera dhe reagimi i shqiptarëve. Kalohet më pas në jetën e çetave që luftonin në mal, në jetën partizane, dashuritë që mund të lindnin etj. Dhe të gjitha këto, Petro Marko i përshkruan me realizëm, duke realizuar personazhe të skalitura, ku nuk mungon humori i hollë e mjeshtëror. Kjo skalitje nuk bëhet përmes përshkrimeve, por përmes dialogut dhe veprimeve.

Dhe në fund, përfundimi që nxjerr lexuesi është i padiskutueshëm, është krejt i qartë. Interesante duket në këtë roman fundi i historisë së dy të dashuruarve. Jo pa qëllim, Petro Marko nuk i jep të qarta rrethanat e vrasjes së Besës, duke e lënë evazive këtë ngjarje. Pas vdekjes së partizanes edhe Vetëtima vdes. Ai dëshpërohet për humbjen e saj, e në këto kushte sulet në beteja dhe në fund ai vritet. Si shumë vepra të tjera të Petro Markos edhe ky roman është shkruar për të kapërcyer kohën e shkrimit, ai është një roman që jeton në kohë.

Petro Marko e mbaroi “Stinën e armëve” në gusht të vitit 1964. Ai e dinte se historitë që kishte shkruar në librin e tij nuk ishin dhe aq të pëlqyeshme për diktaturën dhe nuk kaluan veçse disa javë dhe libri u shpall “i ndaluar”. 

analiza petro marko stina e armeve, referat stina e armeve, armet stina roman

Komenti i romanit ‘’Shpella e piratëve’’ Petro Marko


Komenti  i romanit ‘’Shpella e piratëve’’  Petro Marko

Romani ”Shpella e piratëve” ka vlera njohëse dhe edukative, pasi lexuesi njihet me ngjarje historike të Shqipërisë.

Personazhet kryesorë janë: Loloja, Jani, Fotoja, Iliri dhe motra e tij e vogël Lulja, të cilët zbulojnë të fshehtën e “Shpellës së piratëve, në bregdetin e bukur të Himarës, të ndihmuar nga këshillat e një peshkatari plak.


Shih edhe analizën e këtij romani: 
Shpella e piratëve

Komenti  i romanit ‘’Shpella e piratëve’’  Petro Marko

Romani ”Shpella e piratëve” ka vlera njohëse dhe edukative, pasi lexuesi njihet me ngjarje historike të Shqipërisë.

Personazhet kryesorë janë: Loloja, Jani, Fotoja, Iliri dhe motra e tij e vogël Lulja, të cilët zbulojnë të fshehtën e “Shpellës së piratëve, në bregdetin e bukur të Himarës, të ndihmuar nga këshillat e një peshkatari plak.


Shih edhe analizën e këtij romani: 
Shpella e piratëve

Petro Marko (1913-1989) Biografia dhe veprat

PETRO MARKO Lindi në fshatin Dhërmi, në nëntor të vitit 1913 dhe vdiq në tetor të
vitit 1989. 


Që kur ishte nxënës i shkollës tregtare në Vlorë (të cilën e kreu në vitin 1932), filloi të shkruajë poezi dhe proza të shkurtra. 

Deri në vitin 1936, ai punoi në Tiranë si gazetar dhe, po atë vit, në moshën 23-vjeçare, u nis vullnetar në Luftën e Spanjës, si luftëtar në brigadat internacionale. 

Faqet më të fuqishme të prozës së Petro Markos, reflektojnë triumfin e dashurisë dhe të humanizmit njerëzor. 

Nuk ka shembull në letërsinë shqiptare, ku të jetë gërshetuar dhe njehsuar aq shumë mes vetes njeriu dhe krijuesi - Petro Marko njeri dhe Petro Marko shkrimtar. 

Presidenti i Shqipërisë, Alfred Moisiu, në vitin 2003, e dekoroi Petro Markon me urdhrin: “Nderi i Kombit”. “Hasta la vista” (1958), “Qyteti i fundit” (1960), “Një emër në katër rrugë”, “Nata e Ustikës” (1989), “Shpella e piratëve” etj.
PETRO MARKO Lindi në fshatin Dhërmi, në nëntor të vitit 1913 dhe vdiq në tetor të
vitit 1989. 


Që kur ishte nxënës i shkollës tregtare në Vlorë (të cilën e kreu në vitin 1932), filloi të shkruajë poezi dhe proza të shkurtra. 

Deri në vitin 1936, ai punoi në Tiranë si gazetar dhe, po atë vit, në moshën 23-vjeçare, u nis vullnetar në Luftën e Spanjës, si luftëtar në brigadat internacionale. 

Faqet më të fuqishme të prozës së Petro Markos, reflektojnë triumfin e dashurisë dhe të humanizmit njerëzor. 

Nuk ka shembull në letërsinë shqiptare, ku të jetë gërshetuar dhe njehsuar aq shumë mes vetes njeriu dhe krijuesi - Petro Marko njeri dhe Petro Marko shkrimtar. 

Presidenti i Shqipërisë, Alfred Moisiu, në vitin 2003, e dekoroi Petro Markon me urdhrin: “Nderi i Kombit”. “Hasta la vista” (1958), “Qyteti i fundit” (1960), “Një emër në katër rrugë”, “Nata e Ustikës” (1989), “Shpella e piratëve” etj.

Petro Marko (1913-1991)

Petro Marko(1913-1991)

Petro Marko lindi në fshatin Dhërmi të Himarës më 1913. Është luftëtar vullnetar i Spanjës. Ka shkruar vjersha, skica, tregime, reportazhe, romane etj. Pas çlirimit krijoi një varg romanesh nga më të njohurit në letërsinë shqiptare, si: “Hasta la vista”, “Stina e armëve”, “Qyteti i fundit”, “Ara në mal”, “Ultimatumi” etj.
Petro Marko(1913-1991)

Petro Marko lindi në fshatin Dhërmi të Himarës më 1913. Është luftëtar vullnetar i Spanjës. Ka shkruar vjersha, skica, tregime, reportazhe, romane etj. Pas çlirimit krijoi një varg romanesh nga më të njohurit në letërsinë shqiptare, si: “Hasta la vista”, “Stina e armëve”, “Qyteti i fundit”, “Ara në mal”, “Ultimatumi” etj.

Doktori-tregim shkruar nga Petro Marko

Doktori - tregim shkruar nga Petro Marko

Kish vajzën të sëmurë. Të sëmurë për vdekje.
- Shko, bre, në qytet! Shko te doktori, se ai do ta shërojë përnjëherësh!
Dhe plaku i gjorë, e ngarkoi mbi një gomar vajzën gati të vdekur. Dhe rendte
i këputur. Kaloi male dhe fusha. Lumenj e moçale.
- Baba! Vdiqa! Ku është doktori?
E mjera e kishte dëgjuar shumë herë emrin doktor, po nuk e dinte se ç’ishte
ai. Perëndi, engjëll, shpëtimtar… Ç’ishte ky doktor ?
- Doktor! Doktor!
Thërriste vajza, e cila gati po jepte shpirt.
- Edhe pak se arritëm, oj bijë! Duro se “doktori” do të ta heqë atë dhembje,
atë sëmundje që të treti! Unë ja po e nxitoj gomarin:
Hush, hush!
Ecnin duke përsëritur mijëra herë emrin e “shenjtë” të doktorit.
- Arritëm!
Andej-këndej, me mundime gjetën “zyrën” e doktorit.
- Doktor! Doktor!
Thërriste e sëmura. Shpresonte se një fjalë e doktorit do ta shëronte. Kujtonte
se një e parë e “doktorit” do t’i bënte mirë.
- Doktor! Doktor!
Murmuriste vajza me gjysmëzëri.
Plaku i gjorë me vajzën që kishte frymën e fundit doli nga “zyra” e “doktorit”
i këputur, i vrarë dhe gati me sy të mbushur plot me lot.
“Doktori” i kishte thënë:
- Dua një dëshmi që je i varfër, pastaj ta vizitoj vajzën tënde! Shko në fshat te
kryeplaku!
Dhe ky ç’të bënte?
Vajza që ishte shtrirë për vdekje thërriste me zë të mekur:
- Doktor! Doktor!
Plaku i bërtiti kafshës:
- Hush! Hush!
- Vdekja erdhi!
- Bëhu gati, moj e mjerë!
Vajza duke dhënë shpirt për herë të fundit psherëtiti:
- Doktor!
Dhe “doktori” që e shihte duke hequr shpirt, kërkonte dëshmi vobektësie!…
Zbatonte ligjin!…

Komenti
Sa i prekshëm është ky tregim i shkurtër ose kjo skicë. Tregimi bën fjalë për një ngjarje reale të vitit 1937, kur gjendja e fshatarit shqiptar dhe në përgjithësi të varfërve ishte shumëfish më e rëndë. Atëherë
në çdo qytet kishte nga një mjek, por ai nuk ishte për të varfërit. I sëmuri duhej të kishte certifikatën (dëshminë) nga kryeplaku se ishte i varfër! Ç’ironi e kohës!

tregime, tregime prekese, tregime pikelluese, tregime te bukura, tregime te shkurta, tregime shume te bukura
Doktori - tregim shkruar nga Petro Marko

Kish vajzën të sëmurë. Të sëmurë për vdekje.
- Shko, bre, në qytet! Shko te doktori, se ai do ta shërojë përnjëherësh!
Dhe plaku i gjorë, e ngarkoi mbi një gomar vajzën gati të vdekur. Dhe rendte
i këputur. Kaloi male dhe fusha. Lumenj e moçale.
- Baba! Vdiqa! Ku është doktori?
E mjera e kishte dëgjuar shumë herë emrin doktor, po nuk e dinte se ç’ishte
ai. Perëndi, engjëll, shpëtimtar… Ç’ishte ky doktor ?
- Doktor! Doktor!
Thërriste vajza, e cila gati po jepte shpirt.
- Edhe pak se arritëm, oj bijë! Duro se “doktori” do të ta heqë atë dhembje,
atë sëmundje që të treti! Unë ja po e nxitoj gomarin:
Hush, hush!
Ecnin duke përsëritur mijëra herë emrin e “shenjtë” të doktorit.
- Arritëm!
Andej-këndej, me mundime gjetën “zyrën” e doktorit.
- Doktor! Doktor!
Thërriste e sëmura. Shpresonte se një fjalë e doktorit do ta shëronte. Kujtonte
se një e parë e “doktorit” do t’i bënte mirë.
- Doktor! Doktor!
Murmuriste vajza me gjysmëzëri.
Plaku i gjorë me vajzën që kishte frymën e fundit doli nga “zyra” e “doktorit”
i këputur, i vrarë dhe gati me sy të mbushur plot me lot.
“Doktori” i kishte thënë:
- Dua një dëshmi që je i varfër, pastaj ta vizitoj vajzën tënde! Shko në fshat te
kryeplaku!
Dhe ky ç’të bënte?
Vajza që ishte shtrirë për vdekje thërriste me zë të mekur:
- Doktor! Doktor!
Plaku i bërtiti kafshës:
- Hush! Hush!
- Vdekja erdhi!
- Bëhu gati, moj e mjerë!
Vajza duke dhënë shpirt për herë të fundit psherëtiti:
- Doktor!
Dhe “doktori” që e shihte duke hequr shpirt, kërkonte dëshmi vobektësie!…
Zbatonte ligjin!…

Komenti
Sa i prekshëm është ky tregim i shkurtër ose kjo skicë. Tregimi bën fjalë për një ngjarje reale të vitit 1937, kur gjendja e fshatarit shqiptar dhe në përgjithësi të varfërve ishte shumëfish më e rëndë. Atëherë
në çdo qytet kishte nga një mjek, por ai nuk ishte për të varfërit. I sëmuri duhej të kishte certifikatën (dëshminë) nga kryeplaku se ishte i varfër! Ç’ironi e kohës!

tregime, tregime prekese, tregime pikelluese, tregime te bukura, tregime te shkurta, tregime shume te bukura

Namazi

Syzat