Skip to main content

“Oportunistët, militantët, injorantët, kameleonët, zhurmaxhinjtë, halldupët, hajdutët dhe dhembja e përditshme” plus 1 more Telegrafi Opinione

“Oportunistët, militantët, injorantët, kameleonët, zhurmaxhinjtë, halldupët, hajdutët dhe dhembja e përditshme” plus 1 more Telegrafi Opinione


Oportunistët, militantët, injorantët, kameleonët, zhurmaxhinjtë, halldupët, hajdutët dhe dhembja e përditshme

Posted: 31 Aug 2019 02:05 AM PDT

Kur më pat pyetur dikush se ku e gjejmë ngushëllimin për anëtarët e familjes që janë vrarë në luftë, i pata thënë se ne kemi dy ngushëllime. Ngushëllimi i parë për ta është liria. Me lirinë ne ngushëllohemi që s'i kemi familjarët në mesin tonë. Liria e mbush zbrazëtirën e tmerrshme që ata kanë lënë pas. Liria është ilaçi për dhembjen tonë. Ndërsa, ngushëllimi ynë i dytë është fakti se për ta ne kemi pasur një vdekje, një varrim, një vajtim dhe pastaj një kujtim të përhershëm. Shumë familjarë të viktimave të pafajshme të luftës nuk e kanë pasur fatin tonë.

Shumë trupa për një kohë të gjatë – shumë prej tyre as sot e kësaj dite – nuk janë gjetur. Shumë familje nuk kanë ditur – disa as sot nuk dinë – për fatin e më të dashurve të tyre. Ata nuk kanë vetëm një vdekje, por shumë vdekje në shpirtin e tyre të sfilitur nga dhembja. Në këtë kuptim, familja jonë ka qenë më me fat dhe ky duhet të jetë një ngushëllim. Bashkë me këtë ngushëllim, na vjen një detyrim. Një detyrim që duhet të sjell solidarizim me familjet që ende nuk e kanë një varr për më të dashurit e tyre. Ne duhet ta ndjejmë dhembjen e tyre sepse, sikur thotë një shkrimtar i urtë: "Të gjithë vdesin një herë, vetëm të zhdukurit vdesin çdo ditë!"

***

Ishte vera e vitit 2000, kur u mbajt një protestë për persona të zhdukur. Familjarët dhe protestuesit e tjerë bllokuan udhëkryqin kryesor (tani lokacioni i njohur si "te Katedralja") dhe thanë se do ta mbajnë të bllokuar kryeqytetin deri në arritjen e kërkesave të tyre. Pasi që punoja me Policinë dhe detyrë jona ishte të ofrojmë siguri për protestën, e kam parë atë për së afërmi, për shumë ditë radhë dhe në krejt orët e mundshme.

Kur shkonim në mëngjes, tek udhëkryqi ishin familjarët dhe disa qindra protestues. Pak njerëz të "çashtjes", pak oportunistë, asnjë politikanë, pak halldupë e pak injorantë. Pas pak orësh, numri i qytetarëve rritej me mijëra. Po ashtu, halldupët, oportunistët, injorantët dhe politikanët shtoheshin shumë. Fillonin prononcimet, kërkesat, premtimet, recitimet, fjalimet. Rrinin pak minuta dhe iknin.

Pastaj, për pak kohë mbeteshin vetëm familjarët. Në kohë të drekës dhe kur moti ishte i mirë, bëheshin më shumë se 10 mijë protestues. Qindra oportunistë e sidomos enveristë të thekur e shumica të vonuar, shkumbëzonin në kërcënimet e tyre dhe pas pak zhdukeshin.

Në mbrëmje, jo vetëm tek semaforët, por e tërë rruga mbushej. Qindra mijëra "protestues". Shumica absolute s'kishin idenë më të vogël për protestën dhe për familjarët që po u shtoheshin vuajtjet aty. Disa dua-të-bëhem-politikan deklamonin disa fjalime që nuk di se kush ua shkruante dhe bashkë me turmën zhdukeshin.

Kah mesnata, bashkë me familjarët, nuk mbeteshin më shumë se disa qindra protestues tek semaforët kryesorë.

Kalonin orët…

Ishte ora 4:00 e mëngjesit kur u afruam tek semaforët. Të shkallmuar, të shtrirë afër njëri-tjetrit, të strukur dhe duke u dridhur, kishin mbetur vetëm 30-40 familjarë. Nuk e harroj kurrë këtë skenë: një loke ishte mbështetur mu në shtyllën e semaforit dhe mundohej të rehatohej e të mbyllte sytë. Nuk ia arrinte. Përpiqej prapë, ofshante në qetësi, nuk e jepte veten dhe mundohej ta pushonte disi trupin e vet të dërmuar nga vitet dhe nga dhimbja.

Organizatorët, oportunistët, militantët, enveristët, kameleonët, zhurmaxhinjtë, halldupët dhe hajdutët kishin shkuar të flenë.

Veç dhimbja po shprehte vendosmërinë aty te udhëkryqi. Veç dhimbja, të tjerët kishin ikur.

***

Nga data 12 qershor 1999, kanë kaluar 7,384 ditë. Duke ndjerë thellësisht urtinë se "Të gjithë vdesin një herë, vetëm të zhdukurit vdesin çdo ditë!", duhet ta dimë se secila nga familjet e personave të pagjetur ka pasur nga 7,384 vdekje në vatrat e tyre.

Lehtë është me e përkujtua Ditën e të Pagjeturve: me kurora lulesh, me delegacione, me deklarime e deklamime, me tubime e instalacione. Me media, me kamera, me sirena e gardh truprojash… Më e vështirë është të shikojmë në pasqyrë veten tonë dhe t’ia drejtojmë gishtin e fajit.

Serbët na kanë vrarë para 12 qershorit 1999! Pas kësaj date, ne jemi fajtorë që secila nga familjet e personave të pagjetur kanë pasur 7,384 vdekje në shtëpitë dhe në zemrat e tyre.

Ne jemi fajtorë!

Ne!

The post Oportunistët, militantët, injorantët, kameleonët, zhurmaxhinjtë, halldupët, hajdutët dhe dhembja e përditshme appeared first on Telegrafi.

Makiaveli për fenë, politikanët dhe duart e përlyera

Posted: 31 Aug 2019 01:47 AM PDT

Një element që shpesh i atribuohet Makiavelit është futja e një lloj amoraliteti në politikë. Makiaveli ia kishte vënë vetes qëllimin ta bënte për politikën atë që bashkëkohësit e tij – Da Vinçi dhe Mikelanxhelo – kishin bërë për artin… Apo, Kolombo për eksplorimet dhe pasurimin e hartës botërore. Për shumë studiues, Makiaveli njihet si revolucionar, babai i politikës moderne. I kundërshtonte principet politike të bazuara në kodet morale të cilat, sipas tij, e kanë dobësuar njeriun.

Kritika kryesore e Makiavelit ishte pikërisht te këto principe që thuhet se datonin që nga koha e themelimit të Romës. Sipas mitologjisë, pasi kishte vrarë vëllain e tij Remin, Romuli – që konsiderohet si themelues i Romës – nuk donte të qeveriste më me principe të dhunës. Ndaj, kishte urdhëruar Numën – që do të jetë trashëgimtar i tij – të bëjë ligje dhe kode morale që do zbatoheshin nga qytetarët romakë. Makiaveli përdor Numën për të shpjeguar fuqinë e fesë. Sipas tij, feja nuk duhet vlerësuar sipas vërtetësisë së përmbajtjes së saj, por për efektet që ka në shoqëri.

Efektet e principeve religjioze, sipas Makiavelit, kanë pasur ndikim tepër negativ në shoqëri. Kjo sepse "morali i krishterë e madhëron njeriun e përulur, meditues… murgun, priftin e përulur dhe soditës, e jo njeriun veprues, kërkues e të guximshëm". Principet e reja politike, thoshte ai, duhet të bazohen në kode morale që përlëvdojnë madhështinë, burrërinë, njeriun e guximshëm.

Për të fuqizuar doktrinën e tij, Makiaveli e rindërton tregimin biblik për Davidin dhe Goliatin. Sipas Makiavelit, Davidi nuk shkon në betejë kundër Goliatit me mburojën dhe hobenë e dhënë nga mbreti i tij izraelit, Sauli (siç thuhet në Dhiatën e Vjetër). Makiaveli ia shton Davidit një thikë. Ky ndryshim i një historie biblike paraqet mesazhin që Makiaveli dëshiron ta përçojë: "Besoni në premtimet e Zotit, por, për çdo rast, merreni me vete një thikë".

Pra, aluzioni është i qartë. Nëse doni të bëheni princ (politikan), duhet të përlyeni duart. Përndryshe, lëshoni rrugë, sepse politika nuk është për ju. Mos kërkoni të impononi principet e juaja të pastra morale në politikë, sepse kjo nuk do të funksionojë.

Sipas tij, ekziston një konflikt i përhershëm mes kërkesave të të bërit politikë dhe dëshirës për pastërti morale. Pra, politikani s'ka parime morale, sepse vepron brenda një mediumi – standardi tjetër moral.

Po për këtë, a mund të thuhet se Makiaveli ishte plotësisht Makiavelian?

Ndoshta jo. Në kapitullin e nëntë të veprës së tij "Princi" (në disa përkthime, "Sundimtari"), kur flet për dy klasat e shoqërisë – për klasën e popullit (Le popolo) të përbërë nga njerëz të thjeshtë, të cilët nuk dëshirojnë të sundojnë e as të jenë të sunduar, si dhe për klasën tjetër të përbërë nga të mëdhenjtë (Il grande), nga elita, njerëzit e fuqishëm që duan të sundojnë dhe shtypin – ai qartazi mban anën e popullit. Ai shpreh përbuzje për klasën sunduese e cila, sipas tij, është burim i çdo degjenerimi dhe korrupsioni shoqëror.

Elita, sundimtarët e kanë një dëshirë të ethshme për pushtet. E, sipas Makiavelit, këta njerëz janë të paqëndrueshëm, të ligj dhe krejtësisht të paparashikueshëm.

The post Makiaveli për fenë, politikanët dhe duart e përlyera appeared first on Telegrafi.

loading...

Lexo edhe:

Postimet e fundit






Popular posts from this blog

Vjershe per 28 nentorin nga Suhejla Topojani - Kaçanik

28 Nëntori

Shumë zemra rënkonin
Shumë lotë pikonin
Shumë fëmijë u vranë
Vetëm se ishin shqiptarë.

Tani erdhi paqja
Tani erdhi liria
Gëzohemi të gjithë
Se erdhi Pavarësia.

Mirë se erdhe Pavarësi
Mirë se erdhe 28 Nëntor
Jemi të gëzuar të gjithë
Të bashkuar e unik

Vjershe apo poezi nga Suhejla Topojani - Kaçanik


vjersha per 28 nentorin,28 nentori vjersha shqip,vjersha dhe poezi per 28 nentorin,28 nentori poezi shqip,vjersha te bukura per 28 nentorin,pavaresine e Shqiperise,shqipnise,

Pranvera në vendin tim

''Pranvera''është një stinë e bukur ku natyra fillon të ngjallet e të gjelbërohet,moti fillon të ngrohet jetë e re fillon të afrohet.

Çdo mëngjes kur zgjohem kënaqem kur shikoj rrezet e diellit që bien në dritare dhe kënaqem poashtu kur dëgjoj cicërimën e zogjve.

Kjo stinë e gëzon çdokënd me gjallërinë dhe bukurinë e saj.

Zogjtëgëzohen shumë sepse tani e kanë më të lehtë jetën,ushqimin dhe strehimin.Disa prej tyre(zogjtë shtegtarë) kthehen nga vendet e largëta si: dallëndyshja,lejleku etj.

Bariu është shumë i gëzuar sepse tani ai ka ku ti kullos bagëtinë dhe ta ruaj më lehtë atë.

Bujku fillon ta mbjellë misrin,domatet,patatet e perime dhe pemë tjera të ndryshme që janë të nevojshme për jetesën e njeriut.

Unë e dua këtë stinë sepse është tejet e bukur dhe në mua ngjall dashuri dhe lumturi shpirtërore.


Lexo edhe nje ese tjeter: Ese per pranveren


Shkruar nga stafi Rapitful.

Ndalohet rreptesisht kopjimi dhe postimi ne nje faqe tjeter


Pranvera në vendin tim .Kjo eshte nje…
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Labels

Show more