Ruaje këtë postim Ruaje këtë postim

Merrni njoftime per postimet e reja

Search This Blog

Thyerja e shigjetës


Thyerja e shigjetës

Kjo errësirë, ai njeri, që fjala mbi supe i është rënduar. Dhe gjendjes, e njerëzve, fort iu është gjunjëzuar. Po si harroi ! O ti që me duart e tua, i dobësuar, ankohesh ! O ti që i mërzitur u kërruse ! O ti që i zemëruar, këmbët në tokë thellë i ngule !

Si iu mbështete dobësisë, kur vetja jote për fuqinë e lëvizjes duke u dridhur ! Si iu mbështete fjalës, kur ajo me dobësinë njerëzore doli, ti asaj po i gjunjëzohesh !

Ç'ka ai kraharor, i ftohur, ndërsa ti për ngrohtësi duke vuajtur ! O ti që hape sytë, i trishtuar prej vetes, ndërsa ajo nisjen, ardhjen tënde duke pritur ! Ç'ka ajo zemër, e ngushtuar, e dashuruar pas zgjerimit, ti me shtangien tënde, ajo nuk mund të qajë, lotët e saj në sy të shpërthejnë !

O mendje forcërisht e mbyllur, me fjalët që furishëm godasin, po si fëmijëve, kur këmbët me duar u ngatërrohen !

Larg tyre, sytë guximshëm duke i hapur, shigjetat trimërisht me duar duke i pritur ! Derisa ato të thyhen, larg zemrës tënde. Jo! Zemra le të qëndrojë, të qëndrojë e fortë, e mbushura plot me shkënditë e së vërtetës. Do të qëndrojë.

E pse të rëndohesh, kur i rënduari më tepër rëndohet, derisa me duart e tij, veten nuk e kap, e fuqishëm ta shtrëngojë, ta shtrëngojë ! Ka nevojë për goditjen tënde, e pse të mos e godasësh, kur ajo pret lëkundjen, dridhjen tënde ! E pse të mos e bësh veten të qajë, kur ajo e katandisur pas katandisjes, e dobësuar pas dobësisë, e dëshpëruar pas dëshpërimit !

Le të kthehesh, le të çohesh e ta shikosh qiejt e lart, atje lart, lart ! Nuk arrin atje e mbyllura mendje, e ngushtuara zemër, i kërrusuri trup.

Larg, mbi tokë. Jo nën të.
Ku është shpirti yt !
Njihe Zotin e tij.
Njihe veten tënde.
Po pret, ardhjen tënde po pret !

Thyerja e shigjetës

Kjo errësirë, ai njeri, që fjala mbi supe i është rënduar. Dhe gjendjes, e njerëzve, fort iu është gjunjëzuar. Po si harroi ! O ti që me duart e tua, i dobësuar, ankohesh ! O ti që i mërzitur u kërruse ! O ti që i zemëruar, këmbët në tokë thellë i ngule !

Si iu mbështete dobësisë, kur vetja jote për fuqinë e lëvizjes duke u dridhur ! Si iu mbështete fjalës, kur ajo me dobësinë njerëzore doli, ti asaj po i gjunjëzohesh !

Ç'ka ai kraharor, i ftohur, ndërsa ti për ngrohtësi duke vuajtur ! O ti që hape sytë, i trishtuar prej vetes, ndërsa ajo nisjen, ardhjen tënde duke pritur ! Ç'ka ajo zemër, e ngushtuar, e dashuruar pas zgjerimit, ti me shtangien tënde, ajo nuk mund të qajë, lotët e saj në sy të shpërthejnë !

O mendje forcërisht e mbyllur, me fjalët që furishëm godasin, po si fëmijëve, kur këmbët me duar u ngatërrohen !

Larg tyre, sytë guximshëm duke i hapur, shigjetat trimërisht me duar duke i pritur ! Derisa ato të thyhen, larg zemrës tënde. Jo! Zemra le të qëndrojë, të qëndrojë e fortë, e mbushura plot me shkënditë e së vërtetës. Do të qëndrojë.

E pse të rëndohesh, kur i rënduari më tepër rëndohet, derisa me duart e tij, veten nuk e kap, e fuqishëm ta shtrëngojë, ta shtrëngojë ! Ka nevojë për goditjen tënde, e pse të mos e godasësh, kur ajo pret lëkundjen, dridhjen tënde ! E pse të mos e bësh veten të qajë, kur ajo e katandisur pas katandisjes, e dobësuar pas dobësisë, e dëshpëruar pas dëshpërimit !

Le të kthehesh, le të çohesh e ta shikosh qiejt e lart, atje lart, lart ! Nuk arrin atje e mbyllura mendje, e ngushtuara zemër, i kërrusuri trup.

Larg, mbi tokë. Jo nën të.
Ku është shpirti yt !
Njihe Zotin e tij.
Njihe veten tënde.
Po pret, ardhjen tënde po pret !
loading...

Related Posts :



Namazi

Syzat